Emmanuel Levinas (Kaunas, Litouwen, 12 januari 1906 – Parijs, 25 december 1995) was een Fransjoodse filosoof van Litouwse afkomst. Wijsgerig gezien was hij een fenomenoloog en existentialist. Levinas koesterde aanvankelijk een grote bewondering voor Heidegger maar in de verdere ontwikkeling van zijn denkweg heeft Levinas een zeer fundamentele kritiek ontwikkeld op het denken van Heidegger én op de existentieel fenomenologische traditie in zijn geheel. Heidegger heeft zich positief uitgelaten over het naziregime en dit kan ook een rol gespeeld hebben in de (wijsgerige) breuk tussen Levinas en Heidegger.

De kritiek van Levinas op de fenomenologische traditie luidde dat er vanaf het begin geen ruimte was voor de Ander. Het belang van dit begrip, dat het meest kenmerkende aspect van zijn denken vormt, blijkt uit het feit dat hij het consistent met een hoofdletter aanduidt.

De receptie van zijn gedachtegoed is pas laat op gang gekomen (in Nederland in de jaren 70 en daarna) en deze maakt een sterke ontwikkeling door sinds zijn overlijden in 1995.

Ik heb kennis gemaakt met deze filosoof tijdens een meerdaagse cursus waar we zijn gedachtegoed bestudeerden en ik heb veel geleerd van hem. Omdat zijn teksten moeilijk te lezen zijn ben het boek van Jan Keij gaan lezen ‘Eenvoudig gezegd: Levinas’. Een nieuwe blik op mens en wereld. Hij zegt: ‘Het lijden als zodanig heeft waarde als teken van trouw en van waakzaamheid van het geweten’. En: ‘De zin van het bestaan vind je in het gelaat van de ander’ (de zorg voor de ander). En ook: ‘Mijn menselijkheid schuilt in de ander’.

Eerst de ander, dan pas besta ik. Hij wijkt nogal af van de meeste andere Westerse filosofen. Ik vind hem het bestuderen meer dan waard. En raad hem dus graag hierbij aan.

Bron: Wikipedia